مسافر درد
چه بین این دل و خورشید و ماه می گذرد
که بی تو روز و شب من سیاه می گذرد
پس از تو قسمت من بی کسی است، باقی عمر
به یاد وخاطره ی آن نگاه می گذرد
دلم مسافر درد است در کمرکش عمر
که بی رفیق از این نیمه راه می گذرد
گذشتن از تو رسیدن به آخر خط بود
دلم چگونه از این پرتگاه می گذرد
گذشتم از تو و کارم به آن خدایی ماند
که مهر دارد و از اشتباه می گذرد
هنوز می شنود ناله ی مرا، هر چند
از آخرین شکرم صد گناه می گذرد
همیشه در دل من ماندنی است هدیه ی عشق
غمی که از در یک خانقاه می گذرد
فلک! ستمگری، اما اگر خدای من است
ز قلب سنگ تو هم تیر آه می گذرد
به چاه غصه شبی عکس ماه با من گفت
مسیر مسند یوسف ز چاه می گذرد
فقط به یاری یک ماه می شود روشن
شبی که بر دل این بی پناه می گذرد
***********************************
چراغ خانه
چرا به فکر بهاری به جز بهار تو باشم؟
گل همیشه بهارم اگر کنار تو باشم
بهار چشم سیاهت مجاب کرده دلم را
که پا به پای زمستان در انتظار تو باشم
تو ماهرو که نباشی چراغ خانه ندارم
مگر بسوزم و شمعی به افتخار تو باشم
در این جفاکده شادم به دوستدار تو بودن
دلی نمانده برایم که خواستار تو باشم
چرا به زردی برگی جدا ز شاخه ی خویشم؟
چرا به من نمی آید که از تبار تو باشم؟
به داغ یک نظر عمری به غار غصه خزیدم
نشد نصیب دل من که یار غار تو باشم
بگو به چشم سیاهت که اختیار دلم را
بگیرد از من و دیگر در اختیار تو باشم
بیا که در دل پیرم سرور عشق و جوانی
دوباره زنده شود تا دوباره یار تو باشم
بدون تو فردا تماشا ندارد
من و این شب غم که فردا ندارد
ندارد هوای تن خسته را دل
خیالت خیال مدارا ندارد
گرفتار عقلم، ولی صبر تا کی؟
گرفتاری عشق حاشا ندارد
به بیماری چشمهایت دچارم
طبیبی که قصد مداوا ندارد
جدا کردی ای عشق! روح از تن من
دلم در تن خسته ماُوا ندارد
تو را از من ای کاش دنیا نگیرد
شکوهی تو داری که دنیا ندارد
تو شیرین ترین درس دانای غیبی
کتابی که حتی الفبا ندارد
چرا هیچ عقلی به جز عقل مجنون
جواب تو را ای معما ندارد؟
تو ای عقل اگر خواستی آدمم کن
نه آن آدم اما که حوا ندارد
قسمت
قسمت هم اگر نیست تو را داشته باشم
بگذار که دستی به دعا داشته باشم
شوق ابدی هدیه عشق است به عاشق
یاد از تو گرفتم که وفا داشته باشم
پیغمبری ای عشق! من ایمان به تو دارم
هر روز بتی تازه چرا داشته باشم؟
یک ثانیه لرزید دلم تا همه عمر
هر ثانیه کاری به خدا داشته باشم
دیوان صبوری غزل وصل ندارد
عاشق شده ام تا که حیا داشته باشم
مست توام ای تیر خلاص از غم دنیا!
از عقل چرا بیم خطا داشته باشم؟
دردی است نگاه تو که مرگ است دوایش
مگذار نیازی به دوا داشته باشم
با تو همه آینه ها شکل بهارند
کافی است برایم که تو را داشته باشم
**************************
فاصله
با این منی که آینه تصویر می کند
دارد نبودن تو مرا پیر می کند
راهم ز راه عقل جدا کرده سرنوشت
هر شب مرا جنون تو تسخیر می کند
سر می زند به باغ خیالم خیال تو
ناگاه عیار فاصله تغییر می کند
انگار پیش چشم منی، پیش چشم تو
حتی گلوی عقربه ها گیر می کند
حتی جدایی تو قشنگ است نازنین!
غم را به انتظار تو تفسیر می کند
تا آرزوی دلخوشی تازه می کنم
خواب مرا خیال تو تعبیر می کند
از فتنه زمانه دل عاشق ایمن است
با خون چه کار دشنه تقدیر می کند
شیرین ترین حقیقت دنیای من! بیا
این انتظار تلخ مرا پیر می کند
چقدر بار جدا بودن از تو سنگین است
تمام دلخوشی ام خاطرات شیرین است
مرا به دیدن چندین بهار برده، ولی
هنوز هم دلم از روزگار چرکین است
چه مانده از همه من؟ تکیده ای در خویش
شکسته ای که به آیینه نیز بدبین است
چگونه بی تو بخندد دلی که با تو گریست
دلی که بی تو برای همیشه غمگین است
صدای پای تو را گوش وهم می شنود
برای زخم عمیقم سکوت تسکین است
سکوت می کنم اما نمی کنم باور
تمام سهم من از تو، از عاشقی این است
بیا که بر سر حرفش دل ایستاده هنوز
که جام زهر نگاهت عجیب شیرین است
به چشمهای تو رازی ورای زیبایی است
و عشق حس غریبی ورای تحسین است
تو بی گناهترین دلفریب دلشکنی
برای عاشق تو چاره صبر و تمکین است
باور نمی کنم که تویی روبروی من
یک شاخه گل گرفته نگاهت به سوی من
باور نمی کنم که نگاه تو آب کرد
این بغضهای یخ زده را در گلوی من
عمرم به جستجوی تو رفت و نیامدی
عمرم به سر رسیده ویا جستجوی من؟!
دیری نگاه بی کسی ام خشک شد به در
چشمان خیس! حفظ کنید آبروی من
پایان خوب قصه دل! دیر کرده ای
رنگ خزان گرفته گل آرزوی من
سنگ زمانه خورده به پیشانی دلم
نشنیدنی است قصه سنگ و سبوی من
آیینه نگاه تو زیبا است نازنین!
آورده حیف پیر شدن را به روی من
تا بودی و با تو یک جهان عشق
می برد مرا به آسمان عشق
روزی دل بی کسی که دارم
مهمان تو بود و میزبان عشق
با تو سر سفره محبت
آبم همه عشق بود و نان عشق
من بودم و هست و نیستم تو
دل بود و تمام داستان عشق
گویی گل نوبهار دل بود
پژمرد چه زود با خزان عشق
با وسوسه کدام پاییز
از یاد تو رفت ناگهان عشق؟
شد گرد و زسینه تو برخاست
شد اشک و ز چشم من روان عشق
گویی که من و تو ما نبودیم
گویی که نبوده در میان عشق
یا بود و به سر رسیدنی بود
یا هست و نصیب دیگران عشق
امروز چه مانده از من و تو؟
امروز که نیست دیگر آن عشق
چنین بوده تقدیر پیشانی ام
که در چشمهای تو زندانی ام
خلل ناپذیر است زیباییت
علاجی ندارد پریشانی ام
تو آن بی نظیری که می دانمت
من آن بی قراری که می دانی ام
غمت کلبه امن چشمان من
به شبهای ابری و بارانی ام
بهاردلم! کی رها می کنی
از این چار فصل زمستانی ام؟
جدا از تو بودن همان آتش است
دلت آید آیا بسوزانی ام؟
هلا! درد عشقی نیازی غمی
که دلمرده از این تن آسانی ام
وفا را تو دانی و بس آی عشق!
نمی رانی ام تا نمیرانی ام
تو آرام روح و روان منی
پناهم ده امشب که طوفانی ام
نام شما نشان مرا تازه می کند
یاد شما روان مرا تازه می کند
بغضی به اشتیاق شما مانده در گلو
ابری که آسمان مرا تازه می کند
چشم انتظار رعد نگاهت نشسته ام
باران هوای جان مرا تازه می کند
باران همیشه وعده عمری دوباره است
پوسیده استخوان مرا تازه می کند
من قصه ای قدیمی و از یاد رفته ام
کی عشق داستان مرا تازه می کند؟
جان بر لب است و راه علاجی هنوز هست
لبخندتان جهان مرا تازه می کند
نظرات () لینک مطلب